Archiwum: January, 2010

Budowa gitary i dźwięki akustyczne

January 27th, 2010 |


Budowa gitary jest uzależniona od rodzaju wykorzystanych materiałów i pudła rezonansowego, co ma decydujący wpływ na brzmienie instrumentu. Płytę wierzchnią pudła jakie posiada gitara wykonuje się z drewna o najwyższych własnościach rezonujących, tu z reguły używa się świerku i cedru. Nadaje się to tego przedmiotu jedynie drewno o drobnych słojach i całkowicie suche. Wnętrze pudła rezonansowego jest ożebrowane dla wzmocnienia konstrukcji i mające duży wpływ na czyste brzmienie instrumentu. W pycie wierzchniej wycina się otwór rezonansowy wokół którego wykonuje się ozdobną rozetę a bok oraz tył pudła wykonuje się zazwyczaj z jednej lub dwóch sklejonych listew. Same struny jakie posiada gitara wydają bardzo cichy dźwięk i dopiero żeby uzyskać wystarczającą głośność, wibracje są wzmacniane mechanicznie pudłem rezonansowym lub elektronicznie. Stąd główny podział gitar na gitary akustyczne i gitary elektryczne.

W gitarach akustycznych drgania strun są przenoszone przez mostek do płyty wierzchniej a płyta ta, zazwyczaj wykonana ze sprężystego drewna takiego jak świerk i cedr, wprawia w drgania powietrze produkując dźwięk. W gitarach elektrycznych przetworniki zamieniają drgania strun na sygnał elektryczny, który jest później wzmacniany przez wzmacniacz i emitowany przez głośniki, nie ma tu zastosowania pudła rezonansowego, ponieważ zastępuje go wzmacniacz. Gitara akustyczna wywodzi się od gitary klasycznej a głównym powodem powstania tego typu gitary było użycie metalowych strun. Z tego powodu konstrukcja gitary musiała być mocniejsza aby wytrzymać siłę naciągu metalowych strun, które wydają mocniejszy, metaliczny dźwięk. Pudło rezonansowe w gitarze akustycznej jest większe aby jeszcze bardziej wzmocnić dynamikę dźwięku. Wąska szyjka i głębokie wcięcie w pudle umożliwia granie wysokich dźwięków potrzebnych przy graniu partii solowych. Gitara akustyczna jest przeznaczona głównie do grania akordami jako instrument akompaniujący a gra się przede wszystkim kostką.

Budowa gitary i jej odmiany.

January 16th, 2010 |


Gitara jest instrumentem muzycznym z grupy strunowych szarpanych z pudłem rezonansowym, gryfem i progami na podstrunnicy. Przeważnie ma sześć strun, lecz można spotkać również gitary z 4, 5, 7, 8, 10 oraz 12 strunami. Instrument ten odgrywa ważną rolę w muzyce takiej jak blues, country, flamenco, rock oraz w wielu znanych formach popu. Instrument ten transponuje o oktawę w dół, co oznacza, że wszystkie dźwięki zapisane w nutach brzmią na gitarze oktawę niżej, na przykład najniższa struna to E wielkie, a zapis nutowy jest wykonywany w kluczu wiolinowym jako e małe.

Gitara jest wykonywana i naprawiana przez lutników, a obecnie w coraz większym stopniu maszynowo, jednak najlepszej jakości instrumenty są nadal wykonywane ręcznie bądź z dużym udziałem człowieka w procesie tworzenia. Muzyk, który gra na gitarze to gitarzysta a muzyk grający na gitarze basowej to basista ewentualnie gitarzysta basowy. Na gitarze gra się palcami, opuszkami i paznokciami albo samymi opuszkami lub specjalną kostką do gry. Kostka jest przeznaczona głównie do gry na gitarze z metalowymi strunami, czyli akustycznej lub elektrycznej. Istnieją również tak zwane “pazurki” zrobione z metalu lub tworzywa sztucznego, które nakłada się na palce aby szarpać za struny. Możliwe jest też granie jednocześnie kostką i palcami, co nazywa się techniką hybrydową. Bardzo ważnym elementem tego instrumentu są struny, które dawniej wykonywane były z preparowanych zwierzęcych jelit a współcześnie używa się najczęściej strun nylonowych i stalowych. Strun nylonowych standardowo używa się w gitarach klasycznych a strun stalowych używa się w pozostałych typach gitar. Sporadycznie można stosować również struny wykonane z innych materiałów lub ich połączeń, czym są na przykład struny stalowo-jedwabne. Dostępne są również na rynku gitary dwunastostrunowe, w których każda struna jest zdwojona a dwie najwyższe struny strojone są unisono, a pozostałe w interwale oktawy. Gitary siedmiostrunowe występują w rosyjskiej i meksykańskiej muzyce ludowej.

Jazz historycznie i etapowo

January 9th, 2010 |


Historie jazzu na dzielimy na kilka postępujących po sobie etapów. Jest to przede wszystkim muzyka trudna do scharakteryzowania, dlatego, że czerpie inspiracje z najróżniejszych źródeł.

W historii jazzu możemy wyróżnić jego początki czyli powstanie gatunku około 1990 roku. Wówczas jazz korzysta z takich źródeł jak niewolnicze pieśni pracy tak zwane work songs, murzyńskie śpiewy religijne, tak zwane negro spirituals. Muzyka ta czerpie inspirację również z ballad i hymnów białych osadników z Europy a także tańca misterni tak zwanych cake – walks. Na jazz maja również wpływ marsze i fortepianowe ragtimy.

Formowanie się muzyki jaką jest jazz datuje się na okres pomiędzy 1900 a 1920 rokiem, kiedy to w USA na południu w stanach Dixieland, w dużych miastach takich jak Nowy Orlean, St. Louis, Memphis, Baltimore, w dzielnicach czarnoskórych powstawały pierwsze zespoły jazzu tradycyjnego, klasycznego i anglojęzycznego. Składały się one przede wszystkim z takich instrumentalni jak klarnet, kornet, puzon, bębny, fortepian, kontrabas i gitara. Wówczas pojawiła się nazwa ,,Jass”, oznaczająca zgiełk i hałas, która na początku swojego istnienia była używana do ośmieszania nowoorleańskiego zespołu Browna i innych grup wykonujących tę muzykę. Kolejnym okresem ważnym dla jazzu jest okres klasyczny czyli tradycyjny datowany na lata od około 1920 do 1935roku. Rozpoczyna się w 1917 roku w Nowym Yorku po nagraniu pierwszych płyt jazzowych przez zespoł Orginal Dixieland Jazz Band. W tym okresie ugruntowano formację instrumentalną i jazzowe gatunki muzyczne a na świecie powstają dwa nowe centra tej muzyki, Chicago i Nowy York. Główni przedstawiciele tego okresu to miedzy innymi King Oliver, Louis Armstrong, Jelly Rolmorton, murzyński zespół Kreole Jazz Band oraz zespół białych jazzmanów New Orleans Rhythm Kings. Okres swingowy to lata 1935 – 1945, które są dominacją jazzu orkiestrowego. Powstają swingowe big bandy, które staja się wzorcem dla całej ówczesnej muzyki tanecznej. Ostatnim okresem jest okres jazzu nowoczesnego, który rozpoczyna się stylem Be Bop po 1945 roku.