Archiwum: ‘Historia jazzu’

Historia gitary elektrycznej od momentu jej wynalezienia w 1931 roku

February 3rd, 2010 |


Historia gitary elektrycznej sięga roku 1931, w którym George Beauchamp stracił pracę u producenta gitar National i pozostając w domu, eksperymentował całe tygodnie przy stole kuchennym, używając prostych narzędzi i materiałów znalezionych w domu takich jak kawałki drutu i magnesy.

Skonstruował w ten sposób pierwszy przetwornik gitarowy. Już wcześniej, w 1925 roku, pragnąc wzmocnić dźwięk swojej gitary, George Beauchamp eksperymentował bezowocnie z igłą gramofonu ale wynaleziony przez niego i później opatentowany przetwornik został użyty w pierwszej gitarze elektrycznej, która została zbudowana w ciągu jednego wieczoru przez przyjaciela Beauchampa, Paula Bartha, lutnika pracującego dla National, i to w dodatku na tym samym kuchennym stole, przy którym pracował Beauchamp.

Z prototypem pierwszej gitary elektrycznej nazwanej “patelnią” wynalazcy udali się do Adolpha Rickenbackera i namówili go do współpracy przy produkcji tego instrumentu. Ze względu na swoje powszechnie znane nazwisko, które należało również do lotnika z pierwszej wojny światowej, Eddiego Rickenbackera, firmę nazwano Rickenbacker. Firma ta później produkowała do dziś bardzo cenione na rynku gitary basowe. “Patelnia”, którą wynaleźli okazała się wielkim sukcesem, chociaż stosowano ją prawie wyłącznie jako gitarę hawajską. Sukces wynalezionego instrumentu, czyli gitary zachęcił innych do podobnych przedsięwzięć. W wyniku takich poszukiwań producent instrumentów muzycznych, Gibson, stworzył zespół pracujący nad konstrukcją przetwornika podobnego do tego który stworzył Beauchamp. W wyniku tych prac w 1935 powstała słynna gitara elektryczna ES-150, zwana hiszpańską gitarą elektryczną. Była to gitara z pudłem rezonansowym, z charakterystycznymi dla instrumentów smyczkowych otworami po obu stronach nasady gryfu, posiadająca również zestaw przetworników nowej konstrukcji, zyskała ona dzięki temu wielka popularność. Gitara ta od początku sprzedawała się w dużych ilościach.

Jazz historycznie i etapowo

January 9th, 2010 |


Historie jazzu na dzielimy na kilka postępujących po sobie etapów. Jest to przede wszystkim muzyka trudna do scharakteryzowania, dlatego, że czerpie inspiracje z najróżniejszych źródeł.

W historii jazzu możemy wyróżnić jego początki czyli powstanie gatunku około 1990 roku. Wówczas jazz korzysta z takich źródeł jak niewolnicze pieśni pracy tak zwane work songs, murzyńskie śpiewy religijne, tak zwane negro spirituals. Muzyka ta czerpie inspirację również z ballad i hymnów białych osadników z Europy a także tańca misterni tak zwanych cake – walks. Na jazz maja również wpływ marsze i fortepianowe ragtimy.

Formowanie się muzyki jaką jest jazz datuje się na okres pomiędzy 1900 a 1920 rokiem, kiedy to w USA na południu w stanach Dixieland, w dużych miastach takich jak Nowy Orlean, St. Louis, Memphis, Baltimore, w dzielnicach czarnoskórych powstawały pierwsze zespoły jazzu tradycyjnego, klasycznego i anglojęzycznego. Składały się one przede wszystkim z takich instrumentalni jak klarnet, kornet, puzon, bębny, fortepian, kontrabas i gitara. Wówczas pojawiła się nazwa ,,Jass”, oznaczająca zgiełk i hałas, która na początku swojego istnienia była używana do ośmieszania nowoorleańskiego zespołu Browna i innych grup wykonujących tę muzykę. Kolejnym okresem ważnym dla jazzu jest okres klasyczny czyli tradycyjny datowany na lata od około 1920 do 1935roku. Rozpoczyna się w 1917 roku w Nowym Yorku po nagraniu pierwszych płyt jazzowych przez zespoł Orginal Dixieland Jazz Band. W tym okresie ugruntowano formację instrumentalną i jazzowe gatunki muzyczne a na świecie powstają dwa nowe centra tej muzyki, Chicago i Nowy York. Główni przedstawiciele tego okresu to miedzy innymi King Oliver, Louis Armstrong, Jelly Rolmorton, murzyński zespół Kreole Jazz Band oraz zespół białych jazzmanów New Orleans Rhythm Kings. Okres swingowy to lata 1935 – 1945, które są dominacją jazzu orkiestrowego. Powstają swingowe big bandy, które staja się wzorcem dla całej ówczesnej muzyki tanecznej. Ostatnim okresem jest okres jazzu nowoczesnego, który rozpoczyna się stylem Be Bop po 1945 roku.

Wpływy jazzu i proces jego powstania

December 1st, 2009 |


Jazz powstał na drodze złożonego, wielofazowego procesu, w którym można wyróżnić etap rozwoju afrykańskiej muzyki ludowej i włączenia do niej elementów muzyki amerykańsko-europejskiej. Wyodrębniania się gatunki muzyczne stanowiące źródła jazzu, którymi są negro spirituals, plantation songs, blues, ragtime, które wpływają na tworzenie się nowego nurtu muzycznego w końcu dziewiętnastego wieku. Ludność afrykańska, jak wiadomo była sprowadzona do Ameryki Północnej już w wieku szesnastym i siedemnastym. Muzyka tej ludności towarzyszyła ekstatycznym obrzędom, tańcom oraz zajęciom codziennym.

Ze względu na warunki życia i korzenie tworzenie tej muzyki było proste, ponieważ miała ona przede wszystkim charakter wokalny, gdzie często posługiwano się falsetem, a wszystko to przy nieskomplikowanej melodyce. Powszechnie stosowana w niej była heterofonia, która jest formą wykonawczą tak zwanego call-and-response, czyli zawołania lub pytania głosu solowego i odpowiedzi chóru.

Na pieśni afrykańskie czy tworzone przez czarnoskórych innych narodowości w danym okresie wywierała też duży wpływ hymnodia protestancka, a w niektórych rejonach muzyka francuska oraz hiszpańska. Wpływy, jakie wniosła do jazzu muzyka protestancka to przede wszystkim hymny i psalmy, zawarte w śpiewnikach tekstowych lub zawierających też melodie opracowane na wiele głosów. W wieku dziewiętnastym z tej syntezy w muzyce czarnej ludności Stanów Zjednoczonych wyklarowały się nowe style i gatunki muzyczne, kluczowe dla genezy jazzu takie jak white spirituals, obejmujące religious ballads, folk-hymns i revival spirituals oraz negro spirituals, obejmujące takie odłamy jak ring-shout, song-sermons, jubilee, spiritual mellows i gospel songs, które razem z plantation songs weszły w skład kultury tak czarnych, jak i białych Południa.

Kolejne gatunki, które czerpią z jazzu to trudne do zdefiniowania blues i ragtime. Ragtime powstał jako przeniesienie na fortepian stylu gry na banjo, który charakteryzuje się rytmem krzyżującym się lub synkopowanym oraz w odróżnieniu do pozostałych może być zapisywany nutowo. Blues natomiast charakteryzuje się nastrojowością, wywodzącą się ze spirituals oraz zawołań i odpowiedzi czy zawodzeń charakterystycznych dla udziału chóru.

Jazz

November 21st, 2009 |


Jak wiele jest gatunków muzyki, dzięki którym ludzie albo mogą się bawić, albo też odnajdują spokój. Jazz jest gatunkiem muzycznym, który zapoczątkował się w Stanach Zjednoczonych na początku XX wieku. Dokładniej powstał on w Nowym Orleanie jako połączenie muzyki zachodnioafrykañskiej i europejsko-amerykañskiej. Jazz jako gatunek muzyczny stanowi połączenie muzyki ludowej, artystycznej i rozrywkowej. Jazz charakteryzuje się przede wszystkim łatwo rozpoznawalnym rytmem synkopowanym, a także dużą dowolnością interpretacyjną i aranżacyjną a także skłonnością do improwizowania.

Trzy podstawowe atrybutu jazzu wyróżnia James Lincoln Collier i jest to swing, funkcję ekstatyczną i kod indywidualny. Swing to istota rytmiki jazzowe w ujęciu Colliera wywodząca się z praktyki czarnych muzyków, która polega na specyficznej lekkości i sprężystości rytmu. Funkcja estetyczna jazzu wywodzi się religijnego charakteru zachodnioafrykañskich tañców obrzędowych. W jazzie zaznacza przede wszystkim w trakcie tzw jam sessions, improwizowanych koncertów. Improwizacja ta i wzajemna inspiracja muzyków prowadzi przede wszystkim do czynnego zaangażowania słuchaczy, wyrażającego się w aplauzie, okrzykach, oklaskach. Natomiast kod indywidualny jazzu czyli to nic innego jak sposób komunikatowania się wykonawcy a słuchaczem, który jest identyfikujący dla wykonawcy, przejawiający się w kreacji melodii, vibrato, ostrości i zmianach natężenia dźwięku, zaniku dźwięku. Do przedstawicieli polskich, którzy interesowali się jazzem należą: Krzysztof Komeda, Zbigniew Namysłowski, Michał Urbaniak. Krzysztof Komeda to polski kompozytor i pianista jazzowy, twórca znanych na całym świecie standardów jazzowych i muzyki filmowej. Ten kompozytor i pianista napisał muzykę do 65 filmów. Zbigniew Namysłowski to saksofonista polski jazzowy i właśnie współpracował on miedzy innymi z Krzysztofem Komedą. Michał Urbaniak to polski kompozytor i muzyk jazzowy, który grywał głównie na skrzypcach i na saksofonie, wytwórca polskiej szkoły jazzu.