Przede wszystkim gitara akustyczna ma węższy gryf, co ułatwia chwytanie akordów oraz większe pudło rezonansowe. Zwykle używane są struny stalowe wykonane ze stali wysokowęglowej oraz dodatkowo zwykle cztery struny są owijane drutem z brązu.

W literaturze spotyka się czasami rozróżnienie rodzajów gitary ze względu na materiał, z jakiego wykonane są struny i wynikające z tego konsekwencje konstrukcyjne a w takim rozumieniu gitara akustyczna to gitara o stalowych strunach. W niektórych przypadkach za gitary akustyczne uważa się całą grupę gitar, których źródłem wzmocnienia dźwięku jest pudło rezonansowe, w przeciwieństwie do gitar elektrycznych, w których wzmocnienia dźwięku strun dokonuje się dzięki użyciu wzmacniaczy gitarowych, czyli za pośrednictwem prądu elektrycznego.

Przedstawiona definicja zalicza do gitar akustycznych także gitarę klasyczną. Ze względu na mocniejszy naciąg strun gitara akustyczna ma wzmocnioną konstrukcję w stosunku do gitary klasycznej a wzmocnieniu uległ również gryf oraz jego połączenie z pudłem rezonansowym. Mechanizm naciągu strun w starych konstrukcjach gitar klasycznych, który oparty jest na połączeniach klinowych, okazał się niewystarczający i został zastąpiony przez miniaturowe przekładnie lub inne podobne rozwiązania. Wynalezienie gitary akustycznej było podyktowane koniecznością naturalnego wzmocnienia dźwięku gitary grającej w zespole z innymi instrumentami, ponieważ gitara akustyczna spełniła to zadanie, lecz tylko połowicznie. Zastosowanie stalowych strun podniosło natężenie dźwięku, zmieniły także jego barwę na bardziej ostrą i wyraźną, niż w gitarze klasycznej, lecz ciągle było to za mało, by gitara stała się instrumentem wiodącym w big bandzie jazzowym. Problem ten rozwiązała dopiero gitara elektryczna, która pojawiła się w 1935 roku.

Gitara jest wykonywana i naprawiana przez lutników, a obecnie w coraz większym stopniu maszynowo, jednak najlepszej jakości instrumenty są nadal wykonywane ręcznie bądź z dużym udziałem człowieka w procesie tworzenia. Muzyk, który gra na gitarze to gitarzysta a muzyk grający na gitarze basowej to basista ewentualnie gitarzysta basowy. Na gitarze gra się palcami, opuszkami i paznokciami albo samymi opuszkami lub specjalną kostką do gry. Kostka jest przeznaczona głównie do gry na gitarze z metalowymi strunami, czyli akustycznej lub elektrycznej. Istnieją również tak zwane “pazurki” zrobione z metalu lub tworzywa sztucznego, które nakłada się na palce aby szarpać za struny. Możliwe jest też granie jednocześnie kostką i palcami, co nazywa się techniką hybrydową. Bardzo ważnym elementem tego instrumentu są struny, które dawniej wykonywane były z preparowanych zwierzęcych jelit a współcześnie używa się najczęściej strun nylonowych i stalowych. Strun nylonowych standardowo używa się w gitarach klasycznych a strun stalowych używa się w pozostałych typach gitar. Sporadycznie można stosować również struny wykonane z innych materiałów lub ich połączeń, czym są na przykład struny stalowo-jedwabne. Dostępne są również na rynku gitary dwunastostrunowe, w których każda struna jest zdwojona a dwie najwyższe struny strojone są unisono, a pozostałe w interwale oktawy. Gitary siedmiostrunowe występują w rosyjskiej i meksykańskiej muzyce ludowej.

Według niektórych muzykologów jazz jest raczej formą interpretacji niż stylem muzycznym samym w sobie. James Lincoln Collier, który szerzej zinterpretował ten gatunek wyróżnił trzy podstawowe atrybuty jazzu, które go charakteryzują a jest to swing, funkcja ekstatyczna i kod indywidualny. Swing to w ujęciu Colliera wywodząca się z praktyki czarnych muzyków istota rytmiki jazzowej, polegająca na specyficznej lekkości i sprężystości rytmu a w aspekcie technicznym polega na podziale taktu w muzyce na nierówne, niemożliwe do zapisu muzycznego jednostki rytmiczne oraz okazjonalnym stosowaniu vibrato, urozmaiceniu linii melodycznej akcentami rytmicznymi i częstych zmianach dynamiki, wywołującej efekt specyficznej przemowy instrumentów. Funkcja ekstatyczna jazzu wywodzi się z religijnego charakteru zachodnioafrykańskich tańców obrzędowych i zaznacza się w jazzie przede wszystkim w trakcie tak zwanych jam sessions czyli improwizowanych koncertów. Improwizacja natomiast i wzajemna inspiracja muzyków prowadzi do czynnego zaangażowania słuchaczy, wyrażającego się w aplauzie, okrzykach i oklaskach. Kod indywidualny jazzu to identyfikujący wykonawcę sposób komunikacji między nim a słuchaczami, który przejawia się w kreacji melodii, vibrato, ostrości i zmianach natężenia dźwięku lub zaniku dźwięku, co sprawia, że ta muzyka jest bardzo indywidualna zarówno w odniesieniu do twórcy jak i słuchacza, który może ją dowolnie interpretować.

Gitary można podzielić na dwa rodzaje i są to gitary akustyczne i elektryczne. Gitara akustyczna to gitara, której źródłem wzmocnienia dźwięku jest pudło rezonansowe bez potrzeby użycia dodatkowych wzmacniaczy. To tego rodzaju gitar zalicza się gitarę barokową, klasyczną, klasyczna z dodatkowymi strunami, akustyczna oraz akustyczna z wbudowanym mikrofonem lub przetwornikiem.

Z tego rodzaju gitar największym zainteresowaniem i popularnością cieszy się przede wszystkim gitara klasyczna. Ten rodzaj gitary służy głównie do wykonywania utworów muzyki poważne. Gitara klasyczna ma miękkie, nylonowe struny, a dzwięk strun wydobywany jest palcami. Do drugiego rodzaju gitar czyli do gitar elektrycznych zalicza się takie gitary: elektryczna, basowa, elektroklasyczna. W tej grupie gitar źródłem wzmocnienia dźwięku jest wzmacniacz elektroniczny dostający sygnał przez przetwornik elektromagnetyczny umieszczony pod strunami. Jest również inny rodzaj gitary, a mianowicie chodzi tutaj o gitarę basowo akustyczną. Jeśli zamierzamy dopiero uczyć się gry na gitarze, to przede wszystkim najlepiej nadaje się do tego gitara klasyczna, gdyż gitara elektryczna uczy brzydkich przyzwyczajeñ.

Po za tym również do zalet strun twardych zalicza się: łatwiej wykonywać legato jak również wszelkiego rodzaju ozdobniki, dźwięk jest głośniejszy, łatwiej grać szybkie następstwa dźwięków. Natomiast wady strun twardych to: dźwięk często bywa zbyt „suchy”, następuje szybsze zmęczenie lewej ręki, struny gorzej poddają się wibracji, zbyt twarde struny mogą uszkodzić strunnik, szybciej ścierają się paznokcie w prawej ręce.

Natomiast zaletami strun miękki są przede wszystkim: łatwiej poddają się wibracji, lewa ręka mniej się męczy. Po za tym również do zalet zalicza się dźwięk jest delikatniejszy, bardziej subtelny. Natomiast wady strun miękkich to: struny bardziej brzęczą na progach, trudniej wykonuje się szybkie następstwa dźwięków.

Bardzo ważne są również dobre rady, które należy stosować przed graniem na gitarze. Jedną z takich najważniejszych rad jest mycie rak przed graniem, a po skoñczeniu grania należy struny przetrzeć suchą, czystą ściereczką. Należy tak postępować, gdyż brud i pot dla strun są najgorszymi wrogami. Kiedy wybieramy się w dłuższą podróż i chcemy by gitara lepiej znosiła zmiany tem¬peratury, ciśnienia i wilgotności, to należy poluzować struny. Dobrze jest również, gdy paznokcie w prawej ręce są jak najbardziej gładkie. Jest to takie ważne chociażby ze względu na to, że chropowate paznokcie nie tylko dają gorszy dźwięk, ale także niszczą stru¬ny wiolinowe. Należy również pamiętać, że podczas wymiany strun należy sprawdzić czy wszystkie śrubki w mechanizmie naciągającym struny przy główce są dokręcone. Warto również co jakiś czas naoliwić cały me¬chanizm, aby utrzymać go w odpo¬wiednim stanie. Należy dbać o instrumenty by służyły nam przez kilka lat.