Według niektórych muzykologów jazz jest raczej formą interpretacji niż stylem muzycznym samym w sobie. James Lincoln Collier, który szerzej zinterpretował ten gatunek wyróżnił trzy podstawowe atrybuty jazzu, które go charakteryzują a jest to swing, funkcja ekstatyczna i kod indywidualny. Swing to w ujęciu Colliera wywodząca się z praktyki czarnych muzyków istota rytmiki jazzowej, polegająca na specyficznej lekkości i sprężystości rytmu a w aspekcie technicznym polega na podziale taktu w muzyce na nierówne, niemożliwe do zapisu muzycznego jednostki rytmiczne oraz okazjonalnym stosowaniu vibrato, urozmaiceniu linii melodycznej akcentami rytmicznymi i częstych zmianach dynamiki, wywołującej efekt specyficznej przemowy instrumentów. Funkcja ekstatyczna jazzu wywodzi się z religijnego charakteru zachodnioafrykańskich tańców obrzędowych i zaznacza się w jazzie przede wszystkim w trakcie tak zwanych jam sessions czyli improwizowanych koncertów. Improwizacja natomiast i wzajemna inspiracja muzyków prowadzi do czynnego zaangażowania słuchaczy, wyrażającego się w aplauzie, okrzykach i oklaskach. Kod indywidualny jazzu to identyfikujący wykonawcę sposób komunikacji między nim a słuchaczami, który przejawia się w kreacji melodii, vibrato, ostrości i zmianach natężenia dźwięku lub zaniku dźwięku, co sprawia, że ta muzyka jest bardzo indywidualna zarówno w odniesieniu do twórcy jak i słuchacza, który może ją dowolnie interpretować.

Był indywidualnością pełną kompleksów konfliktów wewnętrznych. To on w małych zespołach w klubach wraz z nieliczną grupa muzyków tworzył podstawy tego nowego stylu. Inni bardzo znani przedstawiciele be- bopu to między innymi Dizzy Gillespie, Thelonious Monk i Lucky Thompson. Wielu z pionierów tego stylu poszło własną drogą i tworzyło big- bandy czy inne zespoły w celach zarobkowych.

Ta odmiana jazzu dawała im, bowiem nieograniczone pole do rozwoju indywidualnego. Be- bop dał początek jazzowi nowoczesnemu. Następny gatunek jazzu to Soul- jazz który nawiązuje do kultowej i obrzędowej muzyki wokalnej Murzynów, do pieśni kościelnych, żebraczych ludowych. Nie eksperymentuje, lecz skłania się ku bluesowi i szuka ładunku emocjonalnego w rytmie i melodii. Rozwój i popularność tego stylu przypada głownie na lata 60-te XX wieku. Głowni przedstawiciele to – Areta Franklin, zespół Sweet Inspiratins, Diana Ross i zespół wokalny The Supremes. Kolejny gatunek to Free- jazz który rozwinął się w latach 60-tych XX wieku. Za twórcę uważa się Ornette Colemana, który uprawiał nieskrępowana niczym improwizacje. Sięgał do motywów ludowych a także do skrajnej abstrakcji. Istotę free jazzu stanowi wykorzystywanie przez kompozytorów środków takich, jakie w danej chwili są mu potrzebne lub najbardziej się mu podobają. Charakterystyczne cech tego stylu to swobodność harmoniczna, intensywność wyrazu, zgrzyty, szmery w palecie dźwięków, polirytmiczność.

Przede wszystkim wywodzą się one z charakteru religijnego całej muzyki. Jazz to piękna odmiana muzyki, przy której można się doskonale bawić spędzić wolny czas. Obecnie powstaje bardzo dużo klubów jazzowych, które bardzo często organizują koncerty, znanych i tych mniej znanych grup jazz ‘owych. W większych miastach takie kluby już dawno powstały, od dawna zrzeszają wielkich fanów, który standardowo w każdy weekend dzielnie odwiedzają swoją ulubioną miejscówkę, gdzie mogą spędzić wolny czas Każdego razem ze swoimi znajomymi.

W każdy weekend są organizowane meetingi gdzie młodzi artyści jazzowi prezentują swój jazz. W naszym kraju coraz większą popularność zdobywają festiwale jazzowe, które przywołują bardzo wielu fanów z najodleglejszych rejonów kraju jak i zagranicy. W muzyce jazzowej jest o tyle łatwiej, że muzycy grają bez udziału nut, ich muzyka i melodie płyną prosto z serca, na miejscu wymyślają nowe brzmienia. Do powstawania muzyki jazzowej często wykorzystywany jest saksofon oraz trąbka. Muzyka taka jest bardzo oryginalna, charakteryzuje czarny styl, ale pomimo to chętnie i bardzo popularny jest wśród ludzi o innych kolorach skóry. Muzyka jazzowa jest ogólnie bardzo popularna wśród młodych artystów, którzy chcą być oryginalni. W dzisiejszych czasach jazz zmienił swoje oblicze nie jest to bowiem ten sam jazz, który był przed laty. Obecnie standard związany z jazzem ustąpił szeroko rozumianej rutynie, która wzięła górę nad wirtuozerią, jaka miała miejsce przed laty. Chodzi tutaj o wirtuozerie, gdyż muzycy uprawiający jazz to byli przede wszystkim wirtuozi muzyki jaką niewątpliwie jest jazz. Jazz jest muzyką czarnych, co niewątpliwie ma swoje odniesienie w stosunku do standardu uprawiania jazzu. W naszym kraju istnieje niewielka grupa muzyków, którzy w sposób bardzo dobry naśladują dawnych muzyków oraz którzy tworzą własny jazz.