Posts Tagged ‘muzycy’

Gitara akustyczna, jej budowa i historia

March 1st, 2010 |


Według niektórych źródeł gitarą akustyczną nazywany jest instrument towarzyszący, służący do grania akordami, co decyduje o tym, że ma nieco inną budowę niż gitara klasyczna.

Przede wszystkim gitara akustyczna ma węższy gryf, co ułatwia chwytanie akordów oraz większe pudło rezonansowe. Zwykle używane są struny stalowe wykonane ze stali wysokowęglowej oraz dodatkowo zwykle cztery struny są owijane drutem z brązu.

W literaturze spotyka się czasami rozróżnienie rodzajów gitary ze względu na materiał, z jakiego wykonane są struny i wynikające z tego konsekwencje konstrukcyjne a w takim rozumieniu gitara akustyczna to gitara o stalowych strunach. W niektórych przypadkach za gitary akustyczne uważa się całą grupę gitar, których źródłem wzmocnienia dźwięku jest pudło rezonansowe, w przeciwieństwie do gitar elektrycznych, w których wzmocnienia dźwięku strun dokonuje się dzięki użyciu wzmacniaczy gitarowych, czyli za pośrednictwem prądu elektrycznego.

Przedstawiona definicja zalicza do gitar akustycznych także gitarę klasyczną. Ze względu na mocniejszy naciąg strun gitara akustyczna ma wzmocnioną konstrukcję w stosunku do gitary klasycznej a wzmocnieniu uległ również gryf oraz jego połączenie z pudłem rezonansowym. Mechanizm naciągu strun w starych konstrukcjach gitar klasycznych, który oparty jest na połączeniach klinowych, okazał się niewystarczający i został zastąpiony przez miniaturowe przekładnie lub inne podobne rozwiązania. Wynalezienie gitary akustycznej było podyktowane koniecznością naturalnego wzmocnienia dźwięku gitary grającej w zespole z innymi instrumentami, ponieważ gitara akustyczna spełniła to zadanie, lecz tylko połowicznie. Zastosowanie stalowych strun podniosło natężenie dźwięku, zmieniły także jego barwę na bardziej ostrą i wyraźną, niż w gitarze klasycznej, lecz ciągle było to za mało, by gitara stała się instrumentem wiodącym w big bandzie jazzowym. Problem ten rozwiązała dopiero gitara elektryczna, która pojawiła się w 1935 roku.

Historia gitary elektrycznej od momentu jej wynalezienia w 1931 roku

February 3rd, 2010 |


Historia gitary elektrycznej sięga roku 1931, w którym George Beauchamp stracił pracę u producenta gitar National i pozostając w domu, eksperymentował całe tygodnie przy stole kuchennym, używając prostych narzędzi i materiałów znalezionych w domu takich jak kawałki drutu i magnesy.

Skonstruował w ten sposób pierwszy przetwornik gitarowy. Już wcześniej, w 1925 roku, pragnąc wzmocnić dźwięk swojej gitary, George Beauchamp eksperymentował bezowocnie z igłą gramofonu ale wynaleziony przez niego i później opatentowany przetwornik został użyty w pierwszej gitarze elektrycznej, która została zbudowana w ciągu jednego wieczoru przez przyjaciela Beauchampa, Paula Bartha, lutnika pracującego dla National, i to w dodatku na tym samym kuchennym stole, przy którym pracował Beauchamp.

Z prototypem pierwszej gitary elektrycznej nazwanej “patelnią” wynalazcy udali się do Adolpha Rickenbackera i namówili go do współpracy przy produkcji tego instrumentu. Ze względu na swoje powszechnie znane nazwisko, które należało również do lotnika z pierwszej wojny światowej, Eddiego Rickenbackera, firmę nazwano Rickenbacker. Firma ta później produkowała do dziś bardzo cenione na rynku gitary basowe. “Patelnia”, którą wynaleźli okazała się wielkim sukcesem, chociaż stosowano ją prawie wyłącznie jako gitarę hawajską. Sukces wynalezionego instrumentu, czyli gitary zachęcił innych do podobnych przedsięwzięć. W wyniku takich poszukiwań producent instrumentów muzycznych, Gibson, stworzył zespół pracujący nad konstrukcją przetwornika podobnego do tego który stworzył Beauchamp. W wyniku tych prac w 1935 powstała słynna gitara elektryczna ES-150, zwana hiszpańską gitarą elektryczną. Była to gitara z pudłem rezonansowym, z charakterystycznymi dla instrumentów smyczkowych otworami po obu stronach nasady gryfu, posiadająca również zestaw przetworników nowej konstrukcji, zyskała ona dzięki temu wielka popularność. Gitara ta od początku sprzedawała się w dużych ilościach.

Jazz jak gatunek muzyczny i jego charakterystyka

November 30th, 2009 |


Jazz, jest to gatunek muzyczny, który powstał w początkach XX wieku na południu Stanów Zjednoczonych. Jego źródła pochodzą z Nowego Orleaniu, gdzie powstaje jako połączenie muzyki zachodnioafrykańskiej i europejsko-amerykańskiej. Jazz, jako gatunek stanowi połączenie muzyki ludowej, artystycznej i rozrywkowej. Muzyka jaką jest jazz charakteryzuje się rytmem synkopowanym, a także dużą dowolnością interpretacyjną i aranżacyjną oraz tendencją do improwizacji, co miało związek z faktem, iż pierwszymi twórcami tego gatunku byli przeważnie nie znający nut potomkowie niewolników afrykańskich i amerykańskich.

Według niektórych muzykologów jazz jest raczej formą interpretacji niż stylem muzycznym samym w sobie. James Lincoln Collier, który szerzej zinterpretował ten gatunek wyróżnił trzy podstawowe atrybuty jazzu, które go charakteryzują a jest to swing, funkcja ekstatyczna i kod indywidualny. Swing to w ujęciu Colliera wywodząca się z praktyki czarnych muzyków istota rytmiki jazzowej, polegająca na specyficznej lekkości i sprężystości rytmu a w aspekcie technicznym polega na podziale taktu w muzyce na nierówne, niemożliwe do zapisu muzycznego jednostki rytmiczne oraz okazjonalnym stosowaniu vibrato, urozmaiceniu linii melodycznej akcentami rytmicznymi i częstych zmianach dynamiki, wywołującej efekt specyficznej przemowy instrumentów. Funkcja ekstatyczna jazzu wywodzi się z religijnego charakteru zachodnioafrykańskich tańców obrzędowych i zaznacza się w jazzie przede wszystkim w trakcie tak zwanych jam sessions czyli improwizowanych koncertów. Improwizacja natomiast i wzajemna inspiracja muzyków prowadzi do czynnego zaangażowania słuchaczy, wyrażającego się w aplauzie, okrzykach i oklaskach. Kod indywidualny jazzu to identyfikujący wykonawcę sposób komunikacji między nim a słuchaczami, który przejawia się w kreacji melodii, vibrato, ostrości i zmianach natężenia dźwięku lub zaniku dźwięku, co sprawia, że ta muzyka jest bardzo indywidualna zarówno w odniesieniu do twórcy jak i słuchacza, który może ją dowolnie interpretować.

Muzyka jazzowa

October 20th, 2009 |


Pomimo tego, że muzyka jazzowa uważana jest za muzykę czarnoskórych, pomimo tego, że pierwszymi wykonawcami muzyki jazzowej byli biali. Jazz wywodzi się z afrykañskich korzeni. Charakteryzuje je intensywność oraz przenikliwy duchowy charakter.

Przede wszystkim wywodzą się one z charakteru religijnego całej muzyki. Jazz to piękna odmiana muzyki, przy której można się doskonale bawić spędzić wolny czas. Obecnie powstaje bardzo dużo klubów jazzowych, które bardzo często organizują koncerty, znanych i tych mniej znanych grup jazz ‘owych. W większych miastach takie kluby już dawno powstały, od dawna zrzeszają wielkich fanów, który standardowo w każdy weekend dzielnie odwiedzają swoją ulubioną miejscówkę, gdzie mogą spędzić wolny czas Każdego razem ze swoimi znajomymi.

W każdy weekend są organizowane meetingi gdzie młodzi artyści jazzowi prezentują swój jazz. W naszym kraju coraz większą popularność zdobywają festiwale jazzowe, które przywołują bardzo wielu fanów z najodleglejszych rejonów kraju jak i zagranicy. W muzyce jazzowej jest o tyle łatwiej, że muzycy grają bez udziału nut, ich muzyka i melodie płyną prosto z serca, na miejscu wymyślają nowe brzmienia. Do powstawania muzyki jazzowej często wykorzystywany jest saksofon oraz trąbka. Muzyka taka jest bardzo oryginalna, charakteryzuje czarny styl, ale pomimo to chętnie i bardzo popularny jest wśród ludzi o innych kolorach skóry. Muzyka jazzowa jest ogólnie bardzo popularna wśród młodych artystów, którzy chcą być oryginalni. W dzisiejszych czasach jazz zmienił swoje oblicze nie jest to bowiem ten sam jazz, który był przed laty. Obecnie standard związany z jazzem ustąpił szeroko rozumianej rutynie, która wzięła górę nad wirtuozerią, jaka miała miejsce przed laty. Chodzi tutaj o wirtuozerie, gdyż muzycy uprawiający jazz to byli przede wszystkim wirtuozi muzyki jaką niewątpliwie jest jazz. Jazz jest muzyką czarnych, co niewątpliwie ma swoje odniesienie w stosunku do standardu uprawiania jazzu. W naszym kraju istnieje niewielka grupa muzyków, którzy w sposób bardzo dobry naśladują dawnych muzyków oraz którzy tworzą własny jazz.