Obcinanie amplitudy jest możliwe dzięki wprowadzaniu dźwięków harmonicznych jako skutek zniekształceń nieliniowych. Fuzz prekursor overdrive i distortion zamienia sygnał wejściowy w sygnał quasi prostokątny, co odpowiada wprowadzeniu nieparzystych harmonicznych do sygnału.

Uzyskane wówczas brzmienie jest ziarniste i skompresowane. Efekt ten był z początkowo implementowany za pomocą uszkadzania membrany głośnika, następnie na drodze elektronicznej, przez obcinanie wierzchołków sygnału na półprzewodnikowych elementach germanowych. Jeszcze inne efekty to distortion (zniekształcenie), który powoduje charakterystyczny metaliczny dźwięk gitary, uzyskiwany dzięki wprowadzaniu harmonicznych. Charakteryzuje się on stosunkowo agresywnym brzmieniem. Overdrive (przester) to efekt podobny do distortion, jednak mniej agresywny w brzmieniu. Ma on w zamyśle symulować przesterowany wzmacniacz lampowy a sygnał zawiera przewagę parzystych harmonicznych. Efekty modulacyjne to na przykład Pitch Shifter, który polega na zmianie sygnału w domenie częstotliwości. Chorus (chór), który jest uzyskiwany przez zmieszanie sygnału bezpośredniego z sygnałem opóźnionym i jest to równoznaczne z zastosowaniem filtru grzebieniowego. Flanger jest to jeden z najstarszych efektów, wykorzystywany już przez Beatlesów i jest rodzajem chorusa, w którym czas opóźnienia sygnału jest mniejszy.

W gitarach akustycznych drgania strun są przenoszone przez mostek do płyty wierzchniej a płyta ta, zazwyczaj wykonana ze sprężystego drewna takiego jak świerk i cedr, wprawia w drgania powietrze produkując dźwięk. W gitarach elektrycznych przetworniki zamieniają drgania strun na sygnał elektryczny, który jest później wzmacniany przez wzmacniacz i emitowany przez głośniki, nie ma tu zastosowania pudła rezonansowego, ponieważ zastępuje go wzmacniacz. Gitara akustyczna wywodzi się od gitary klasycznej a głównym powodem powstania tego typu gitary było użycie metalowych strun. Z tego powodu konstrukcja gitary musiała być mocniejsza aby wytrzymać siłę naciągu metalowych strun, które wydają mocniejszy, metaliczny dźwięk. Pudło rezonansowe w gitarze akustycznej jest większe aby jeszcze bardziej wzmocnić dynamikę dźwięku. Wąska szyjka i głębokie wcięcie w pudle umożliwia granie wysokich dźwięków potrzebnych przy graniu partii solowych. Gitara akustyczna jest przeznaczona głównie do grania akordami jako instrument akompaniujący a gra się przede wszystkim kostką.

W historii jazzu możemy wyróżnić jego początki czyli powstanie gatunku około 1990 roku. Wówczas jazz korzysta z takich źródeł jak niewolnicze pieśni pracy tak zwane work songs, murzyńskie śpiewy religijne, tak zwane negro spirituals. Muzyka ta czerpie inspirację również z ballad i hymnów białych osadników z Europy a także tańca misterni tak zwanych cake – walks. Na jazz maja również wpływ marsze i fortepianowe ragtimy.

Formowanie się muzyki jaką jest jazz datuje się na okres pomiędzy 1900 a 1920 rokiem, kiedy to w USA na południu w stanach Dixieland, w dużych miastach takich jak Nowy Orlean, St. Louis, Memphis, Baltimore, w dzielnicach czarnoskórych powstawały pierwsze zespoły jazzu tradycyjnego, klasycznego i anglojęzycznego. Składały się one przede wszystkim z takich instrumentalni jak klarnet, kornet, puzon, bębny, fortepian, kontrabas i gitara. Wówczas pojawiła się nazwa ,,Jass”, oznaczająca zgiełk i hałas, która na początku swojego istnienia była używana do ośmieszania nowoorleańskiego zespołu Browna i innych grup wykonujących tę muzykę. Kolejnym okresem ważnym dla jazzu jest okres klasyczny czyli tradycyjny datowany na lata od około 1920 do 1935roku. Rozpoczyna się w 1917 roku w Nowym Yorku po nagraniu pierwszych płyt jazzowych przez zespoł Orginal Dixieland Jazz Band. W tym okresie ugruntowano formację instrumentalną i jazzowe gatunki muzyczne a na świecie powstają dwa nowe centra tej muzyki, Chicago i Nowy York. Główni przedstawiciele tego okresu to miedzy innymi King Oliver, Louis Armstrong, Jelly Rolmorton, murzyński zespół Kreole Jazz Band oraz zespół białych jazzmanów New Orleans Rhythm Kings. Okres swingowy to lata 1935 – 1945, które są dominacją jazzu orkiestrowego. Powstają swingowe big bandy, które staja się wzorcem dla całej ówczesnej muzyki tanecznej. Ostatnim okresem jest okres jazzu nowoczesnego, który rozpoczyna się stylem Be Bop po 1945 roku.

Był indywidualnością pełną kompleksów konfliktów wewnętrznych. To on w małych zespołach w klubach wraz z nieliczną grupa muzyków tworzył podstawy tego nowego stylu. Inni bardzo znani przedstawiciele be- bopu to między innymi Dizzy Gillespie, Thelonious Monk i Lucky Thompson. Wielu z pionierów tego stylu poszło własną drogą i tworzyło big- bandy czy inne zespoły w celach zarobkowych.

Ta odmiana jazzu dawała im, bowiem nieograniczone pole do rozwoju indywidualnego. Be- bop dał początek jazzowi nowoczesnemu. Następny gatunek jazzu to Soul- jazz który nawiązuje do kultowej i obrzędowej muzyki wokalnej Murzynów, do pieśni kościelnych, żebraczych ludowych. Nie eksperymentuje, lecz skłania się ku bluesowi i szuka ładunku emocjonalnego w rytmie i melodii. Rozwój i popularność tego stylu przypada głownie na lata 60-te XX wieku. Głowni przedstawiciele to – Areta Franklin, zespół Sweet Inspiratins, Diana Ross i zespół wokalny The Supremes. Kolejny gatunek to Free- jazz który rozwinął się w latach 60-tych XX wieku. Za twórcę uważa się Ornette Colemana, który uprawiał nieskrępowana niczym improwizacje. Sięgał do motywów ludowych a także do skrajnej abstrakcji. Istotę free jazzu stanowi wykorzystywanie przez kompozytorów środków takich, jakie w danej chwili są mu potrzebne lub najbardziej się mu podobają. Charakterystyczne cech tego stylu to swobodność harmoniczna, intensywność wyrazu, zgrzyty, szmery w palecie dźwięków, polirytmiczność.

Często postrzegany był, jako muzyka pozbawiona emocji. Cool jazz przez swoją „beznamiętność” sprawił, że zanikało zainteresowanie jazzem nowoczesnym. Hard- bop tak zwany twardy bop lub ciężki bop- to odmiana stylu należąca do modern jazzu. Była przejawem chęci powrotu do źródeł jazzu; do bluesa, silnej emocjonalności. Rozwijała siew latach pięćdziesiątych dwudziestego wieku. Zawiera w sobie wpływy bluesa, oraz muzyki gospel. ﾏródłem tego stylu był be-bop.

Najsłynniejsi jego przedstawiciele to między innymi Cannonball Adderley, Art Blakey oraz Clifford Brown. Koñcowy etap tego kierunku przypada na lata sześćdziesiąte, którego przedstawiciele przeszli do swobodniejszej improwizacji tak zwanej „free”. Kolejna odmiana jazzu to jazz rock. Jego początki przypadają na lata sześćdziesiąte dwudziestego wieku, kiedy to rockmani chcieli poszerzać granicę swoich możliwości a jazzmani widzieli rosnącą popularność rocka. Jak sama nazwa wskazuje jest to połączenie elementów rockowych i jazzowych. Charakterystyczne elementy dla tego rodzaju jazzu to mocny rytm, improwizacja, użycie instrumentów elektrycznych o mocnym brzmieniu takich jak gitara elektryczna, basowa, instrumenty klawiszowe oraz aparatura wzmacniająca. Największą popularność jazz rock osiągnął w latach siedemdziesiątych. Do dzisiaj jest on grany i słuchany. Popularni przedstawiciele tego stylu to Miles Davis, Tony Williams a najbardziej znana grupa to The Mahavishnu Orchestra. Jazz rock również w Polsce miał swoich przedstawicieli takich jak Kombi czy Czesław Niemen.